Καμία επανάσταση, κανένα κίνημα δεν θα υπάρξει. Δεν μας σώζει κανένα πολιτικό σύστημα. Γιατί πολύ απλά δεν είναι μόνο οι τράπεζες που εγκλώβισαν και βύθισαν τις ελπίδες μας για το μέλλον. Απροσδιόριστα πλέον τα χαμόγελά μας.
Στα Εξάρχεια, παρουσία μπάτσων, τα βλέμματα μας παγωμένα στο κρυμμένο μας παράπονο.
- Βάλε φωτιά σε ότι σε καίει, μου λες…. σαν στίχους τραγουδιού….
- Έχει νόημα?
Πληγή η σκέψη στα Εξάρχεια. Στην τρομολαγνεία, στα σκισμένα σύμβολα.
Παγωμένο κελί το κέντρο της Αθήνας. Τα βήματά μας, χαρακτηρίζονται «αγανακτισμένα» πλέον, μα οι μέρες είναι άδειες. Ανέλπιδη ευχή, θρήνος, μανιφέστα σάπια και «αλφάδια» σε τιμή ευκαιρίας στο παζάρι της καθημερινότητας
Τα μαζέψαμε χτές όλα μαζί και κάηκαν στο σοκάκι, πίσω από το στέκι μας, με μια καύτρα ενός φτηνού τσιγάρου. Τόσο απλά…
-Τέλος ο γραπτός ο λόγος…. φωνάζεις με θυμό….. γυναικείος θυμός, μεθυσμένη γαλήνη στο σκοτεινό δωμάτιο. Πάνω στο τραπέζι Μαρξ, το μνημόνιο, αποκόμματα εφημερίδων, τα τσιγάρα σου και η λευκή σου ιατρική ποδιά…..
-Ε και λοιπόν? … μου λες
Ανοίγεις και φεύγεις..Κενό στο περιθώριο της αβεβαιότητας, η σκέψη μου θολώνει.
Σημείωμα λευκό πάνω στο παλιό μας το τραπέζι..Εκεί που χαράζαμε τις ημερομηνίες για τις «ξαφνικές επιδρομές», όπως τις χαρακτήριζες, από την Ιταλία.
Άλλη μια φορά το ίδιο σκηνικό, αλλά τώρα πια οι σκέψεις μας και οι ελπίδες δεν βρίσκονται στα κείμενα, αλλά στους δρόμους, στις πλατείες.
Τα κείμενα δεν έχουν αξία. Έγιναν στάχτη…..
3/7/2011
