Plants of Greece Research in Lesvos – Botany, Uses, Toxicity

Εξάρχεια ξημερώματα

Καμία επανάσταση, κανένα κίνημα δεν θα υπάρξει. Δεν μας σώζει κανένα πολιτικό σύστημα. Γιατί πολύ απλά δεν είναι μόνο οι τράπεζες που εγκλώβισαν και βύθισαν τις ελπίδες μας για το μέλλον. Απροσδιόριστα πλέον τα χαμόγελά μας.

Στα Εξάρχεια, παρουσία μπάτσων, τα βλέμματα μας παγωμένα στο κρυμμένο μας παράπονο.

-          Βάλε φωτιά σε ότι σε καίει, μου λες…. σαν στίχους τραγουδιού….

-          Έχει νόημα?

Πληγή η σκέψη στα Εξάρχεια. Στην τρομολαγνεία, στα σκισμένα σύμβολα.

Παγωμένο κελί το κέντρο της Αθήνας. Τα βήματά μας, χαρακτηρίζονται «αγανακτισμένα» πλέον, μα οι μέρες είναι άδειες. Ανέλπιδη ευχή, θρήνος, μανιφέστα σάπια και «αλφάδια» σε τιμή ευκαιρίας στο παζάρι της καθημερινότητας

Τα μαζέψαμε χτές όλα μαζί και κάηκαν στο σοκάκι, πίσω από το στέκι μας, με μια καύτρα ενός φτηνού τσιγάρου. Τόσο απλά…

-Τέλος ο γραπτός ο λόγος…. φωνάζεις με θυμό….. γυναικείος θυμός, μεθυσμένη γαλήνη στο σκοτεινό δωμάτιο. Πάνω στο τραπέζι Μαρξ, το μνημόνιο, αποκόμματα εφημερίδων, τα τσιγάρα σου και η λευκή σου ιατρική ποδιά…..

-Ε και λοιπόν? … μου λες

Ανοίγεις και φεύγεις..Κενό στο περιθώριο της αβεβαιότητας, η σκέψη μου θολώνει.

Σημείωμα λευκό πάνω στο παλιό μας το τραπέζι..Εκεί που χαράζαμε τις ημερομηνίες για τις «ξαφνικές επιδρομές», όπως τις χαρακτήριζες, από την Ιταλία.

Άλλη μια φορά το ίδιο σκηνικό, αλλά τώρα πια οι σκέψεις μας και οι ελπίδες δεν βρίσκονται στα κείμενα, αλλά στους δρόμους, στις πλατείες.

Τα κείμενα δεν έχουν αξία. Έγιναν στάχτη…..

 

3/7/2011

Gregory Crewdson

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ

Μιλώντας, όμως, για την επανάσταση θα πρέπει να κάνουμε τους σωστούς χειρισμούς της σκέψης μας, έτσι ώστε η ίδια, ως πράξη, να απελευθερώσει και να αποκαλύψει την ουσία της.

Η γενικευμένη και συντονισμένη αντικαπιταλιστική προοπτική συνιστά, ασφαλώς, μέγα ζητούμενο στις σημερινές ιστορικές και κοινωνικές συγκυρίες. Με αυτή την έννοια η σύμπηξη του σύγχρονου επαναστατικού υποκειμένου, αποτελεί το πρώτιστο μέλημα της σημερινής ανατρεπτικής διαδικασίας. Εξάλλου, η αναγκαιότητα της έλευσης «του καινούριου», «του νέου» είχε πλέον υποστασιοποιηθεί στη μέση συνείδηση. Μπορούμε να πούμε, ότι είχε «σαρκωθεί» χωρίς σάρκα και οστά. Το φαινόμενο αυτό πολύ εύκολα γινόταν αντιληπτό. Αρκεί να φέρουμε στο νου μας το τεράστιο ποσοστό της αποχής, του άκυρου, του λευκού και των δυσαρεστημένων στο θέατρο των εκλογών. Εκεί, λοιπόν, το συγκεκριμένο φαινόμενο εμφανιζόταν ολοφάνερα. Υψωνόταν σε ρεύμα. Τέλος, υλοποιήθηκε στις πλατείες. Και θέλοντας να συνεισφέρουμε με τις μικρές μας δυνατότητες προς την ποιοτική αναβάθμιση του κοινωνικού φαινομένου των «αγανακτισμένων», θα τροχοδρομήσουμε τις επόμενες σκέψεις μας.  Πριν από όλα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την εξής διαπίστωση: Οτιδήποτε ανατρεπτικό, ρηξικέλευθο, πρωτοποριακό – ιστορικά θεωρημένο- είναι αυτοφυές και γηγενές φαινόμενο, ως καθεαυτή έννοια, κάποιου συγκεκριμένου κοινωνικού–οικονομικού–πολιτικού γίγνεσθαι. Το γεννάει, δηλαδή, η εποχή του. Με λίγα λόγια: Είναι η ίδια η κίνηση του υλικού προτσές, που σε μια δεδομένη, προνομιούχα στιγμή και αφού οι συνθήκες το επιτρέπουν, ξεπερνά τον εαυτό του κάνοντας άρνηση του κοινωνικού του θετικού.  Μιλώντας, όμως, για την επανάσταση θα πρέπει να κάνουμε τους σωστούς χειρισμούς της σκέψης μας, έτσι ώστε η ίδια, ως πράξη, να απελευθερώσει και να αποκαλύψει την ουσία της. Επί παραδείγματι, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι όλες οι γνωστές επαναστάσεις εκφυλίστηκαν σε θεσμοποιημένα καθεστώτα. Ή ότι μια επανάσταση παύει να είναι επαναστατική κατάσταση, όταν έχει οριστεί και οριστικοποιηθεί, η δημιουργική μη ισορροπία της.  Τώρα, ύστερα από τους πιο πάνω συλλογισμούς, απρόσκοπτα προκύπτει ότι η ουσία της επανάστασης βρίσκεται στη στιγμή εκείνη, κατά την οποία το ανατραπέν δεν κυβερνά πια και το ανατρέπον δεν  κυβερνά ακόμη. Είναι η στιγμή, στη διάρκεια της οποίας συντελείται η επανάσταση, μέσα στην ίδια την επανάσταση. Μια λάμψη κεραυνού, ένας φωταγωγός της ιστορίας, που φανερώνει άγνωστα βάθη, αβύσσους του μέλλοντος. Τότε, ακριβώς, το μέλλον προσημειώνει το παρόν. Το μετά εποπτεύει το πριν. Κατόπιν, στην επόμενη στιγμή και αφού η επαναστατική πράξη παγιωθεί – μέσω της  ανθρώπινης πρακτικής – σε καθεστώς, αυτή η διεμβολιστική, οραματιστική ματιά μέσα στον χρόνο σβήνει με αποτέλεσμα το μέγιστο της άρνησης να υποκλίνεται στο ελάχιστο της κατάφασης. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι όταν η επανάσταση θεσμοποιείται, υπεξαιρεί την ουσία της, η οποία αφ’ εαυτής είναι μη θέσμια.  Επισκοπώντας μέχρι εδώ τούτο το γραπτό, μπορούμε να αναφέρουμε ότι: Κάθε γνήσιο επαναστατικό υποκείμενο είναι προϊόν της επαναστατικής πράξης, που λαμβάνει χώρα στις εκάστοτε σύγχρονές του ιστορικές συνθήκες και συγκυρίες. Είναι, δηλαδή, ο άμεσος, αδιαφιλονίκητος φορέας διεκπεραίωσης της πράξης (κριτική εφαρμογή), έτσι όπως αυτή αντανακλάται και αποτυπώνεται στο διανοητικό της παράγωγο, την θεωρία (εφαρμοσμένη κριτική), που με τη σειρά της μετασχηματίζεται σε πρακτική ( εξεγερσιακή διαδικασία). Ως εκ τούτου δεν εφευρίσκεται, δεν επινοείται και προπάντων δεν είναι αθροιστικής τάξης και δεν συρράφεται από την ανθρώπινη βούληση. Τουναντίον, η εκτίναξη της πρακτικής θεωρίας στην αγκαλιά της κυοφορούμενης σύγχρονης  κοινωνικής ανατροπής θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και θα προλειάνει το έδαφος για τη δημιουργία του κατάλληλου ανατρεπτικού φορέα. Αυτά από τη μια πλευρά.  Από την άλλη, όπως είδαμε, η επικράτηση της θετικής εξουσίας της επανάστασης σφραγίζει τα απύθμενα βάθη των σπλάχνων της. Συνέπεια τούτη της επίσχεσης, κατά συνακολουθία, είναι η φθίση και η απονέκρωση του επαναστατικού της οχήματος. Εξάλλου η διεφθαρμένη νομενκλατούρα και η επάρατος γραφειοκρατία, είναι τα γνήσια τέκνα αυτής της εκφυλιστικής δρασκελιάς. Εν τη ρύμη του λόγου, η επαναστατική διαδικασία, άπαξ και «φυσιοποιηθεί», γίνεται όμορφη και θαμπή, αυθαίρετη και κατεξοχήν αντιδιαλεκτική∙ συγχρόνως δε, αν η ίδια εξαρθεί στο θώκο της αλήθειας εν  δράσει αυτονομείται και μόνο στα δικά της μάτια πια είναι επαναστατική. Μοιραία περνά στον απόλυτο υποκειμενισμό (ή απόλυτο αντικειμενισμό) και δεν μπορεί να ανεχθεί ούτε λεπτό το βλέμμα μιας αντιπολίτευσης.  Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε δύο αλληλοαναιρούμενες, διαδοχικές φάσεις∙ η Ιστορία η οποία μετά μανίας πρωτοστατεί στη σύλληψη και γέννηση του προωθητικού της άλματος στο μέλλον, κατά πρώτη φάση∙ η ίδια που πρωτοστατεί στην αντίστροφη μέτρηση αυτού του άλματος, αμέσως μετά, κατά δεύτερη φάση. Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε απέναντι σε μια κατ’ επίφαση ιστορική αναίρεση. Εξού και η ψευδαίσθηση, ότι τίποτε στον κόσμο δεν αλλάζει,ούτε άλλαξε. Πάντως η ερμηνεία και το ξεπέρασμα της εν λόγω αντίθεσης αναπαύεται στους κόλπους της πρακτικής θεωρίας  Αρχικά θεωρούμε ότι η άρνηση, ενύπαρκτη στον εσώτερο συγκρουσιακό μηχανισμό της ιστορίας, πραγματώνεται μέσα στον κόσμο -ως αρνητικότητα- και τότε ακριβώς υποβάλλεται εκ μέρους της το αίτημα δημιουργίας του σύστοιχου συλλογικού υποκειμένου. Δυστυχώς όμως, κανένας πολιτικός σχηματισμός (με την ευρύτερη έννοια του όρου) όσο ανατρεπτικός και να είναι, δεν αποτελεί άρνηση. Για να εδραιωθεί στο πεδίο της ιστορίας πρέπει να υπάρχει θετικά. Αυτό που κάνει το κάνει απολύτως και όχι σχετικώς. Όμως, τουλάχιστον προς το παρόν, μόνο δικτατορία του θετικού υπάρχει. Παράλληλα αποτελείται από ανθρώπους που, αν και επαναστάτες, πιστεύουν και αποθαρρύνονται, ενθουσιάζονται και απογοητεύονται, φάσκουν και αντιφάσκουν, καθώς κινούνται μέσα στην καρδιά του κόσμου. Στο τέλος ένας τέτοιος πολιτικός οργανισμός (που επιπροσθέτως λειτουργεί καθημερινά ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είναι όλοι φιλόσοφοι) δρα μέσα στο θετικό και το άμεσο και ξαναπέφτει σε αυτό με όλο του το βάρος.  Κατόπιν, θεωρούμε ότι η αρχή του λογικού πυρήνα της ιστορίας δεν υπόσχεται πως κάθε πρόβλημα που τίθεται είναι εκ των προτέρων λυμένο∙ πως η επίλυση προηγείται του προβλήματος∙ ότι το ερώτημα προοιωνίζεται την απάντησή του, σαν η ιστορία ολόκληρη να έχει πυργωθεί πάνω σε ακριβείς προβλέψιμες ιδέες. Αντιθέτως δεν υπάρχει γεγονός που να μην κουβαλά το διακριβωτικό του παραπλήρωμα στο διαρκές πρόβλημα της γνώσης, του τι είναι ο άνθρωπος και η κοινωνία του∙ που να μην θέτει στην ημερήσια διάταξη το πρόβλημα αυτό∙ που να μην ανασύρει το παράδοξο μιας ταξικής, εκμεταλλευτικής κοινωνίας, στηριγμένης, ωστόσο, στην αναγνώριση και την ανοχή του ανθρώπου από άνθρωπο.  Η σύνθεση, μάλλον, θα πρέπει να αναζητηθεί σε κάποιο ακροκέραμο της ιστορίας. Εκεί, όπου η ιστορική και αντικειμενική πορεία θα υποστυλώσει το εσώτερο μηχανισμό της επανάστασης σε τέτοιο βαθμό, ώστε η μη θέσμια επανάσταση να εγκατασταθεί στην εξουσία. Η ιστορία ως ωρίμαση και η ιστορία ως αδιάκοπη ρήξη θα εναρμονιστούν. Το γεγονός αυτό θα καλύψει την αδράνεια της κατ’ επίφαση ιστορικής αναίρεσης, για την οποία γράψαμε πιο πάνω. Με άλλα λόγια, η ιστορία θα απομυστικοποιήσει τον κύκλο των χαμένων επαναστάσεών της. Θα εκκρίνει μια τάξη, η οποία, όμως δεν θα είναι θετική εξουσία. Αυτή, αφού εξοστρακίσει τις τάξεις που ανατράπηκαν, θα επιβάλει με τη σειρά της την ιδιαιτερότητά της και θα αναδείξει τη μη-τάξη της. Και, πάντως, θα είναι η έσχατη όλων των τάξεων, η κατάργηση όλων των τάξεων και του ίδιου του εαυτού της ως τάξης.Berlin, London, Andalucía, Rally Round…24/6/2011Νώντας Κούκας

Κείμενο που φιλοξενείται στο μπλογκ «Άμεσος Λόγος και Δράση 2»

Fury at DNA pioneer’s theory: Africans are less intelligent than Westerners

Celebrated scientist attacked for race comments: “All our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”

One of the world’s most eminent scientists was embroiled in an extraordinary row last night after he claimed that black people were less intelligent than white people and the idea that “equal powers of reason” were shared across racial groups was a delusion.

James Watson, a Nobel Prize winner for his part in the unravelling of DNA who now runs one of America’s leading scientific research institutions, drew widespread condemnation for comments he made ahead of his arrival in Britain today for a speaking tour at venues including the Science Museum in London.

• The 79-year-old geneticist reopened the explosive debate about race and science in a newspaper interview in which he said Western policies towards African countries were wrongly based on an assumption that black people were as clever as their white counterparts when “testing” suggested the contrary. He claimed genes responsible for creating differences in human intelligence could be found within a decade.

The newly formed Equality and Human Rights Commission, successor to the Commission for Racial Equality, said it was studying Dr Watson’s remarks “in full”. Dr Watson told The Sunday Times that he was “inherently gloomy about the prospect of Africa” because “all our social policies are based on the fact that their intelligence is the same as ours – whereas all the testing says not really”. He said there was a natural desire that all human beings should be equal but “people who have to deal with black employees find this not true”.

His views are also reflected in a book published next week, in which he writes: “There is no firm reason to anticipate that the intellectual capacities of peoples geographically separated in their evolution should prove to have evolved identically. Our wanting to reserve equal powers of reason as some universal heritage of humanity will not be enough to make it so.”

The furore echoes the controversy created in the 1990s by The Bell Curve, a book co-authored by the American political scientist Charles Murray, which suggested differences in IQ were genetic and discussed the implications of a racial divide in intelligence. The work was heavily criticised across the world, in particular by leading scientists who described it as a work of “scientific racism”.

Dr Watson arrives in Britain today for a speaking tour to publicise his latest book, Avoid Boring People: Lessons from a Life in Science. Among his first engagements is a speech to an audience at the Science Museum organised by the Dana Centre, which held a discussion last night on the history of scientific racism.

Critics of Dr Watson said there should be a robust response to his views across the spheres of politics and science. Keith Vaz, the Labour chairman of the Home Affairs Select Committee, said: “It is sad to see a scientist of such achievement making such baseless, unscientific and extremely offensive comments. I am sure the scientific community will roundly reject what appear to be Dr Watson’s personal prejudices.

“These comments serve as a reminder of the attitudes which can still exists at the highest professional levels.”

The American scientist earned a place in the history of great scientific breakthroughs of the 20th century when he worked at the University of Cambridge in the 1950s and 1960s and formed part of the team which discovered the structure of DNA. He shared the 1962 Nobel Prize for medicine with his British colleague Francis Crick and New Zealand-born Maurice Wilkins.

But despite serving for 50 years as a director of the Cold Spring Harbor Laboratory on Long Island, considered a world leader in research into cancer and genetics, Dr Watson has frequently courted controversy with some of his views on politics, sexuality and race. The respected journal Science wrote in 1990: “To many in the scientific community, Watson has long been something of a wild man, and his colleagues tend to hold their collective breath whenever he veers from the script.”

In 1997, he told a British newspaper that a woman should have the right to abort her unborn child if tests could determine it would be homosexual. He later insisted he was talking about a “hypothetical” choice which could never be applied. He has also suggested a link between skin colour and sex drive, positing the theory that black people have higher libidos, and argued in favour of genetic screening and engineering on the basis that “stupidity” could one day be cured. He has claimed that beauty could be genetically manufactured, saying: “People say it would be terrible if we made all girls pretty. I think it would great.”

The Cold Spring Harbor Laboratory said yesterday that Dr Watson could not be contacted to comment on his remarks.

Steven Rose, a professor of biological sciences at the Open University and a founder member of the Society for Social Responsibility in Science, said: “This is Watson at his most scandalous. He has said similar things about women before but I have never heard him get into this racist terrain. If he knew the literature in the subject he would know he was out of his depth scientifically, quite apart from socially and politically.”

Anti-racism campaigners called for Dr Watson’s remarks to be looked at in the context of racial hatred laws. A spokesman for the 1990 Trust, a black human rights group, said: “It is astonishing that a man of such distinction should make comments that seem to perpetuate racism in this way. It amounts to fuelling bigotry and we would like it to be looked at for grounds of legal complaint.”

By Cahal Milmo

Wednesday, 17 October 2007

God Is An Astronaut- Forever Lost